1 Haziran 2026 itibarıyla herkese yeniden merhaba.
Bu yazıyı kaçıncı kez yazıyorum bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Belki onlarca kez aynı cümlelerle, aynı hevesle, aynı “bu sefer olacak” duygusuyla başladım. Sonra bir şekilde durdum, kapattım, sildim, ara verdim. Ama insan bazı şeylerden tam olarak kopamıyor. Benim için blog yazmak da böyle bir şey sanırım.
Dijital dünyaya yeniden bir selam çakmak istiyorum. Vahşiliğiyle, karmaşasıyla, değişen alışkanlıklarıyla, azalan dikkat süreleriyle ve artık bambaşka bir yere evrilen internet kültürüyle birlikte buradayım. Yine, yeniden.
Blog maceram aslında çok eskiye dayanıyor. 2006-2007 yıllarında başladığım bu yolculuk, özellikle 2010-2011’e kadar benim için gerçekten harika dönemler yaşattı. O zamanlar kişisel blogların ayrı bir ruhu vardı. İnsanlar okurdu, yorum yapardı, paylaşırdı. Ben de bu blogda binlerce, hatta dönem dönem on binlerce ziyaretçi ağırladım. Anlık olarak binlerce kullanıcının geldiği zamanları hatırlıyorum. Hey gidi günler hey…
Sonra hayat araya girdi.
Üniversite, gelecek kaygısı, başka öncelikler derken 2011’den sonra blog benim için biraz aç-kapa dönemine dönüştü. Bir hevesle açtım, sonra devam ettiremedim. Tekrar denedim, yine olmadı. Her seferinde içimde bir yer “yazmalısın” dedi ama devamlılık sağlamak kolay olmadı.
2019’da her şeye rağmen tekrar başladım. Fena da gitmiyordu açıkçası. Yüzlerce yorum aldığım, yazılarımın güzel okunduğu dönemler oldu. Günde yüzlerce, bazen binlerce ziyaretçiye ulaşıyordum. Fakat bu kez de pandemi geldi. Yazma hevesim kaçtı, blog kenarda kimsesiz gibi kaldı.
Sonrasında iş daha da garipleşti. Google aramalarındaki değişimler, sosyal medyanın her şeyi yutması, yapay zekanın içerik dünyasını baştan aşağı değiştirmesi derken blogların eski etkisi kalmadı. Ben de bir ara blog yok olup gitmesin diye yapay zeka ile içerik üretmeye çalıştım. Ama çok kısa sürede bunun bana yakışmadığını fark ettim. Kişisel blog dediğin şeyin bir sesi, bir kusuru, bir ruhu olmalı. Yapay zeka ile doldurulmuş içerikler bana ait değildi. O yüzden hepsini sildim.
Şimdi dönüp baktığımda şunu daha net görüyorum: Ben bu blogu sadece hit almak için yazmıyorum. Elbette okunmak güzel. Birilerine fayda sağlamak, geri dönüş almak, yorum görmek insanı mutlu ediyor. Ama asıl mesele biraz daha farklı. Burası benim dijital arşivim olacak. Sosyal medyada kaybolup gidecek düşüncelerimi, Ekşi Sözlük’te kenarda kalacak notlarımı, okuduklarımı, izlediklerimi, öğrendiklerimi burada daha düzenli şekilde biriktirmek istiyorum.
Bu alan adı 2008’den beri bende. O kadar yıldır benimle birlikte. Açıldı, kapandı, sustu, yeniden canlandı ama bir şekilde hep hayatımın bir yerinde kaldı. Artık bunun son bir dönüş değil, kalıcı bir devamlılık olmasını istiyorum. Bu defa kapatmamak, silmemek, vazgeçmemek niyetindeyim.
Burada kitap yorumları, dizi ve film incelemeleri, webmaster tarafına dair notlar, Linux üzerine öğrendiklerim, faydalı gördüğüm bilgiler ve kişisel deneyimlerim yer alacak. Yani burası dümdüz bir genel blog olmayacak; benim süzgecimden geçen, benim sesimi taşıyan bir kişisel blog olacak.
2026 yılı itibarıyla yapay zekaya, sosyal medyanın hızına, Google aramalarının düşmesine ve internetin değişen düzenine rağmen yazmayı sürdüreceğim. Çünkü bazen bazı şeyleri sadece kendin için yapman gerekir. Blog yazmak da benim için biraz böyle. Devamlılık sağladığımda emeklerimin boşa gitmeyeceğini biliyorum. İnsanlara güzel içerikler sunduğumda bunun bir karşılığı olduğunu geçmişte defalarca gördüm.
Okunursak ve sevilirsek ne ala. Okunmazsak da en azından geriye dönüp bakabileceğim güzel bir dijital arşivim olur.
1 Haziran 2026 itibarıyla herkese yeniden merhaba.
Bu defa kapanmamak dileğiyle.